Wyobraźmy sobie, że z nieznanych przyczyn osób kilka postanowiło studiować psychologię. W czasie owych studiów na jakichś tam zajęciach postawiono przed wspomnianymi osobami grupowe zadanie do wykonania. Zadanie określone jest w ogólnych kategoriach – stawiacz zadania liczył na kreatywność - a zaliczenie dokonuje się na podstawie kryteriów formalnych. Czas wykonania to mniej więcej semestr.

Wyobraźmy sobie, że wspomniane osoby sformowały grupy i jedna z tych grup wykazała się wspomnianą kreatywnością i urodziła wspomniany pomysł. Mniejsza o sensowność wzmiankowanego pomysłu ważne, że formalne kryteria spełnia. Pomysł ów zgodnie z ustalonymi zawczasu zasadami powinien zostać skonsultowany. Wspomniane konsultacje mają na celu pomóc doprecyzować ów pomysł oraz rozwiązać różne techniczne i formalne problemy które podczas realizacji tego typu zadań zwykły się pojawiać.  

Wyobraźmy sobie, że wspomnianych konsultacji przewidziano godzinę (sztuk jeden) a wspomniane osoby odbyły ich trzy godziny, przy trzech różnych podejściach. Podczas owych spotkań ustalono metodę realizacji projektu przy czym warto zaznaczyć, iż propozycja metody wyszła od wspomnianych osób.

Metoda prosta polegająca na wykorzystaniu pewnego programu. Program ów jest dostępny dla studentów uczelni o której mowa. Dodatkowo od czasu do czasu dla wspomnianych studentów wspomnianej uczelni odbywają się kursy poświęcone owemu wytworowi myśli programistycznej.

Cóż nie ukrywam iż fakty te uśpiły moją czujność.

Niespodziewanie na tydzień przed przysłowiowym końcem semestru wpada do mojego pokoju dziewczę zziajane (DZZ) z informacją:

DZZ: Mamy mały problem z programem.

CiP: mhm…?

DZZ: Po co właściwie mamy używać ten program i jak właściwie on działa?

- jak rzyć? panie Premierze?

- a jak głowa panie producencie papryki?

Właśnie po krótkim acz owocnym okresie pracy w domu siedzę w mojej instytucji zatrudnienia.

Moja koleżanka z pokoju od półgodziny (dość hałaśliwie) koloruje ołówkiem kratki w zeszycie... oraz przy pomocy ekierki, linijki oraz ołówka robi tabelki we wspomnianym zeszycie.

Czy myślicie, że jak ją wypatroszę wspomnianą ekierką i ołówkiem to mogę liczyć, że sąd uzna to za okoliczności łagodzące?

Czasami przychodzę tu i zastanawiam się skąd do chuja niektóre osoby się tu wzięły.

Czyli dramaty osobiste

Ludzie listy piszą

Wyobraźmy sobie list wysyłany drogą elektroniczną. Posiadający ten minus że można odczytać z nagłówka, iż jest zaadresowany do osób kilku (dokładnie 5). Dodam, że list jest nie podpisany o treści:

Witam
Chciałem się dowiedzieć czy posiada Pan jeszcze wolne miejsca na prace roczną empiryczna dla studentów wieczorowych.
Pozdrawiam

Szczerze mówiąc jestem pełen podziwu dla mojego kolegi który uraczył mnie tą anegdotką. Ponieważ kolega ów postanowił odpisać na ten jakże uroczy komunikat i uświadomić Pana studenta, iż nie podpisane listy w formie pojedynczej adresowane do wielu odbiorców nie są jakąś wybitnie dobrą strategią.

Konwersacja przy biurku obok.

Osoby
PD - Pani doktor
PS - studencja

PD: (...) no a poza tym nie zaliczyła pani kolokwium.
PS: Taaak nie zaliczyłam!? A to mnie pani zaskoczyła. Bo w sumie to nie wydaje mi się. Wręcz odniosłam zupełnie inne wrażenie pisząc kolokwium.

Stare i nie sesyjne (wręcz przeciwnie) ale jakby nadal jare

Osoby:
PD - Pan doktor 
PS - Pan student

Sceneria: Sala ćwiczeniowa. Koniec pierwszych zajęć, przedmiot obligatoryjny (podkreślam to ostatnie słowo).

PS: Mam taki problem, że nie bardzo mogę do pana przychodzić na te zajęcia bo mi kolidują z innymi zajęciami.
PD: No cóż to faktycznie ma pan chyba problem.
PS: Ale czy można by coś z tym zrobić?
PD: No ale co chciałby pan w tej sprawie zrobić?
PS: No nie wiem może przyjść do innej grupy
PD: Mówiłem, że jeśli ktoś się z panem zamieni to nie ma problemu inaczej nie ma niestety takiej możliwości grupy są pełne.
PS: No tak ale nikt się nie chce zamienić
PD: mhm
PS: A czy nie można by czegoś innego zrobić?
PD: Na przykład?
PS: No nie wiem.
PD: No ja tez nie wiem.
PS: aha no dobrze cos muszę wymyślić.
PD: Owszem.
(...)
PD: A swoją drogą co to za zajęcia które panu kolidują? 
PS: Mam WF. Zajęcia na ściance.  

Czyli dialogi około sesyjne

Konwersacja 1

Studentka: Przepraszam pani Doktor, nie przygotowałam się dziś do kolokwium, co mam w związku z tym zrobić?

Pani Doktor: Napisać i dostać ocenę, lub nie napisać i dostać dwóję

Studentka: No ale ja się nie przygotowałam i co w związku z tym mogę zrobić? 

Pani Doktor: (nieco zmieszana) Ale przecież właśnie Pani odpowiedziałam.

Studentka: aha (foch!)

Konwersacja 2

Student: Panie doktorze a co się stanie jak nie zaliczę tego kolokwium?

Pan Doktor: Hmm... Nie zaliczy pan kolokwium?

Student: No tak, ale co to dokładnie oznacza?

Pan Doktor: Dostanie pan dwóję.

Student: aha, no tak. 

Pytanie na koniec:

P: Kto przychodzi na pisemny egzamin bez długopisu tudzież żadnego innego przyrządu do pisania?

O: Troje z dwunastu studentów.

Nadszedł doroczny czas dzielenia się naszymi pieniędzmi z jaśnie nam panującymi. Przy tej jakże uroczystej okazji mamy możliwość skierować 1% z wyrzucanych przez nas w błoto pieniędzy na jakiś sensowny cel.

Mam dla was drodzy czytacze następującą propozycję http://fundusz.org/1_procent_podatku_dla_zdolnych_dzieci,177.html

Dla tych którzy generalnie maja opory z dzieleniem się z innymi przypominam, że dzielenie się z tymi akurat dziećmi jest tylko pozornie altruizmem. Wydając kasę dziś na zdolniachy potencjalnie zwiększasz swoją emeryturę w przyszłości. Szczególnie jeśli wziąć pod uwage zmiany w OFE (fundowane przez tych co biorą pozostałe 99% haraczu). W końcu ktoś w przyszłości musi nam na, wspomnianą wcześniej, emeryturę zpierdalać. A jak wiadomo mądrale mogą zapierdalać bardziej efektywnie.

HOWGH!!